Ako ay nawala at muling nagbalik. At ngayon ay sisikapin kong bubuhayin at itayong muli ang aking munting tahanan ng mga kaisipan at kuru-kuro.

Whew! It’s been long nine months since I last posted a blog here. Ops, napapa-English na (mahina tayo dyan!). At ang huling post ko pa pala ay isang pamamaalam. Tama lang pala na isang pagbati ang aking bagong post.

Basta kung anuman ang dahilan ng pagkawala at muli kong pagkabuhay ay wag na nating pag-usapan dahil sabi nga ng isang commercial (na paborito kong produkto), “mahaba-habang kwentuhan” din yon kaya hindi ko na lang iku-kwento. Baka malasing lang kayo. Lolz.

Bilang panghuli, ilang update lang. Hindi na pala ako Saudi Boy, apat na buwan na rin akong Qatar Boy ngayon. Hehehe. Pero same as before, kalbo pa rin! Hahaha.

Sana naman may mag-welcome back sa ‘kin kundi iwi-welcome ko ang sarili ko. Lolz.

Ilang dokumento pa ang hiningi sa akin at sa mga ka-batch ko sa unang linggo ng January nang sumunod na taon. Noong araw ding iyon, sinabihan kaming January 17 daw ang flight namin. Bagama’t inaasahan, nabigla ako dahil sinabihan ko sila na kailangan nila akong i-inform dahil may 15-day period policy bago ang effectivity ng resignation ang kumpanyang pinapasukan ko. Nagulat pa sila nang malamang hindi pa pala ako resigned. Dahil sa urgency, kinausap ko ang team leader ko na baka pwedeng i-apply sa akin ang tinatawag na emergency resignation. Hindi pala ganoon kadaling magsabing “Ma’am, I am resigning.” Hindi ko kasi alam kong paano ko uumpisahan. Minahal ko ang trabaho at kumpanyang iyon dahil sa mga ka-trabaho ko. (Sige na, aaminin ko, naluha ako noong nagsasabi pa lang ako.)

Nag-text ako sa pamilya ko ng schedule ng flight ko. Pag-uwi ko, ramdam na ramdam ko ang lungkot sa bahay. Lahat kami ay nag-i-expect na darating ang araw na ito pero sa bilis ng pangyayari, parang kabigla-bigla pa rin.

Hindi nangyari ang emergency resignation pero napagbigyan akong bawasan ang 15-day period policy. Hindi rin natuloy ang flight noong January 17 pati ang January 25 na schedule na sinabi sa amin. February 6 ang naging actual flight namin.

Nandito na nga ako sa kaharian ng Saudi Arabia kasama ang siyam ko pang ka-batch at ilang naging kaibigan na naging pamilya ang turingan sa isa’t-sa.

Labing-walong buwan ang paunang kontrata naming lahat. Ako, nakaka-dalawampung buwan na. Ilan sa batch ko ay nasa bakasyon at ang ilan ay nakabalik na galing bakasyon. Naka-schedule na rin ang ibang umuwi. Ako kaya?

Nag-file ako ng resignation sa boss kong Arabo. August 1 ko pa isinubmit at October 25 sana ang effectivity date. Pero dahil magbabakasyon sya at pumasok pa ang buwan ng Ramadan, puro “Let’s talk about it later” ang ipinangako sa akin ng amo ko. Dumating ang buwan ng October ay hindi ko pa uli makausap tungkol sa resignation ko. Feeling desperate, I sent one e-mail with the copy of my resignation letter and exit form as attachments.

Sa wakas, nagkausap din kami. Ayaw nya akong mag-bitiw sa trabaho. Tila iyon ang dahilan kaya dini-delay nya ang pag-uusap namin. Tatlong bagay ang sinabi kong dahilan: personal (na hindi ko kayang mai-discuss sa kanya), salary at vacation. Dahil walong buwan pa lang daw ako sa departamento nya, hindi pa ako pwedeng magbakasyon sa ngayon pero bibigyan nya daw akong ng magandang bakasyon sa December at gagawan ng paraan ang sahod ko, iyon ang pangako nya. Sinabi kong ilan lamang iyon sa mga rason pero hindi iyon ang primary reason. Sabihin ko daw kung ano ang problema ko, pamilya man o sa trabaho. Sabi pa niya, “I am talking to you as a brother, not as your boss.” “You have a good future here,” dagdag pa niya. Bibigyan nya daw ako ng isang linggo para makapag-isip. Bago natapos ang usapan namin, nasabi kong decided na talaga ako.   Kakausapin ko uli sya after one week pero wala nang makapagbabago ng decision ko. Unang araw pa ng Agosto ako nag-file at bago pa iyon, decided na talaga ako. Hindi naman ito overnight decision lamang.

Hindi pa natatapos ang isang linggong palugit ay alam kong may kumausap sa kanya. Ipinatawag nya ako pati ang isang Indianong kasama ko sa trabaho. Naka-schedule na rin for vacation ang Indianong iyon pero nag-adjust para mag-give way sa “bakasyong” ibibigay sa akin. November 14 ang pinili kong flight dahil dalawa sa mga ka-batch ko ang uuwi rin sa ganoong petsa. Kelan daw ako babalik. Hindi agad ako nakasagot pero nakangiting kong sinabi, “Sir, I thought I am not coming back?” Isang ismid ang isinagot nya sa akin sabay tingin sa Indianong kanang kamay nya (kaliwa kasi ako). Sumabat ang Indiano kasi base daw sa pag-uusap namin, bakasyon lang ang gusto ko.

OK, give me 60 days vacation. Ayaw. Masyado daw mahaba. 45 days. Ayaw pa rin. Marami daw trabaho. Wala na akong magagawa. 30 days. OK daw, December 14 dapat nasa office na uli ako.

Desperado ako. Tinanggap ko kahit unfair para sa akin. Ang gusto ko kasi makaalis na.

Hindi nila alam, ayoko at hindi na ako babalik. Ganoong ako ka-decided. (Wag kayong maingay, baka makarating sa kanya e magbago pa ang isip…) Na-overlook nila ang pangunahin kong dahilan ng pagbibitiw: PERSONAL REASONS. Tila hindi na nito kayang tumbasan kung magkano mang dagdag sa sahod ang magagawa nya. Basta ang mahalaga, makakauwi na ako.

Ang saya ko noong mga oras na iyon. Naibalita ko agad sa mga ka-batch ko. Naitawag ko agad sa pamilya ko sa Pinas.

Pero pagtapos nun, habang nakahiga na ako sa kama, matinding lungkot ang naramdaman ko. Noon lang nag-sink in na “this is it. Uuwi na ako at iiwan ko na ang tropa ko dito.” Pinilit kong matulog kasi ilang araw na rin akong puyat pero ang hirap dalawin ng antok. Isang text message ang isi-nend ko sa mga ka-batch ko. Nahawa sila sa nararamdaman ko.

My Batchmates

Iiwanan ko ang Saudi Arabia nang walang malinaw na hinaharap sa pag-uwi ko sa Pilipinas. Hindi ganoon kalaki ang naitabi kong pera (meron nga ba?). Wala akong pending applications sa ibang bansa at lalong hindi ako pwedeng makabalik agad ng Saudi dahil may re-entry visa ako. Hindi naman naging malupit ang kahariang ito sa akin. Ang totoo, nagbigay pa nga ito ng pagkakataon para sa akin upang malinang nang husto ang aking kakayahan. Ang dami kong natutunan, professionally and personally. Naging mabait ang mga naging boss ko lalo na nga itong huli. Ipinakita niyang may tiwala siya sa akin at sa aking kakayahan. Gusto ko lang linawin na hindi siya ang dahilan ng aking pagre-resign. Kung anuman ang dahilan ko, na alam kong kayang-kaya ko namang lagpasan, nakapag-decide na ako. Sabi ko nga, I quit not to LOSE but to WIN the game.

Uuwi na ako. Malungkot man, uuwi na ko.

My Tropapips

Ang naramdaman ko noong araw na sinabing may schedule na kami paalis ng Pilipinas ay katulad na katulad ng nararamdaman ko sa mga oras na ito. Ang lungkot ng pag-iwan sa pamilya at kaibigan sa Pinas noon ay katumbas ng lungkot na bumabalot sa akin ngayon habang iniisip kong iiwan ko na ang mga kaibigan kong tila mahirap nang magkasama-sama muli nang kumpleto. Silang mga istranghero lamang noon pero pamilya ang naging turingan namin sa isa’t-isa ngayon.

***

Naluluha ako habang tinitipa ko ang istoryang ito pero sa loob ng puso ko, masaya ako dahil nagkaroon ako ng pagkakataong makilala ko kayo.

Sa mga ka-batch ko: Mike, Jess, Eds, Daddy Yo, Tolits, Mads, Jepoy, Ryan at Emer; pati sa mga naging tropa ko: Chris, Richard, Gilbert, Rogelio, Choi, Wil, Junell, dalawang Rommel, Adonis, Cidney at Alan; at sa lahat ng nakilala ko sa accommodation ko.

Mami-miss ko kayong lahat. Sana magkita-kita tayong muli. Salamat…Paalam.

Ramadan sa Saudi

Tuwing Ramadan, adjusted ang working hours ng mga muslim. Noong isang taon, 9:00A.M.-3:00P.M. ang pasok nila samantalang 7:30A.M.-4:00P.M. ang regular na pasok ng mga non-muslim employees. Ngayong taon, 10:00A.M.-4:00P.M. ang pasok nila. Hindi ako muslim pero nakakadalawang araw na akong alas-dyes pumapasok. Hehe. Kaya malakas ang loob kong magpuyat sa gabi at gumising nang tanghali kinabukasan. May isang muslim kasi sa kampo na kapareho ko ng office na pinapasukan.

Kahapon paggising ko, petiks mode kaya nagbukas muna ako ng tv. Nagulat ako nang marinig ko ang isang masayang tugtuging pamasko sa pang-umagang programa. “Pasko na Naman” ang titulo. Huh?! Inisip kong joke time lang pero dahil isang news & current affairs program yon, naghanap ako ng logic kung bakit nila pinatutugtog yon.

“…O, kay tulin ng araw…Paskong nagdaan tila ba kung kailan lang…”

Pasko sa 'Pinas

Saktong-sakto ang lyrics sa naramdaman ko. Pumasok na pala uli ang “ber” month. Wahahaha! Nag-Pasko na ako dito noong isang taon, makakadalawang Pasko rin kaya ako dito?

Wahaha! Ayoko!!!

(Lower photo courtesy of Ms. Diane O. Obviar)

Hindi ko alam ba’t nag-draft ako ng SMS na yan samantalang alam kong wala naman siyang cell phone at lalong walang cell phone kung saan man sya naroroon.

Basta na lang akong nagpipindot sa cellphone ko habang nasa biyahe ako papasok ng opisina.

Birthday ni Mama ngayon. Kung nabubuhay pa sya, 54 years old na sya. Pero dalawang-taon at kalahati na s’yang wala dito.

Dalawang taon na naming ginugunita ang kaarawan nya na wala na sya.

Napanaginipan ko s’ya kagabi. Nanay na nanay pa rin sya.

Konti lang ang panaginip ko tungkol sa kanya at hindi ko na maalala lahat.

Happy Birthday, Ma. Belated Happy Mother's day na rin...

Ang konti ko lang naalala ay iyong eksena kung saan may binisita yata kaming kamag-anak. Maliit ang lugar pero kahit may pwesto pa siya na maaring tutulugan ay sa upuan na lang sya natulog kasi para sa akin na lang daw iyong pwestong iyon dahil alam niyang pagod ako.

Paggising ko naalala ko tuloy ang isang e-mail na isinend sa akin.

EIGHT LIES OF A MOTHER

1.The story began when I was a child;
I was born as a son of a poor family.
Even for eating, we often got lack of food.
Whenever the time for eating, mother often gave me her portion of rice.
While she was removing her rice into my bowl,
she would say “Eat this rice, son. I’m not hungry”.
That was Mother’s First Lie.

2.When I was getting to grow up,
The persevering mother gave her spare time for fishing in a river near our house,
she hoped that from the fishes she got,
she could gave me a little bit nutritious food for my growth.
After fishing, she would cook the fishes to be a fresh fish soup,
which raised my appetite. While I was eating the soup,
mother would sit beside me and eat the rest meat of fish,
which was still on the bone of the fish I ate.
My heart was touched when I saw it.
I then used my chopstick and gave the other fish to her.
But she immediately refused it and said “Eat this fish, son.
I don’t really like fish.”
That was Mother’s Second Lie.

3.Then, when I was in Junior High School,
To fund my study,
mother went to an economic enterprise to bring some used-matches boxes that would be stuck in.
It gave her some money for covering our needs.
As the winter came,
I woke up from my sleep and looked at my mother who was still awoke,
supported by a little candlelight and within her perseverance she continued
the work of sticking some used-matches box.
I said, “Mother, go to sleep, it’s late,
tomorrow morning you still have to go for work.
” Mother smiled and said “Go to sleep,
dear. I’m not tired.”
That was Mother’s Third Lie.

4.At the time of final term,
Mother asked for a leave from her work in order to accompany me.
While the daytime was coming and the heat of the sun was starting to shine,
the strong and persevering mother
waited for me under the heat of the sun’s shine for several hours.
As the bell rang, which indicated that the final exam had finished,
mother immediately welcomed me and poured me a glass of tea
that she had prepared before in a cold bottle.
The very thick tea was not as thick as my mother’s love,
which was much thicker. Seeing my mother covering with perspiration,
I at once gave her my glass and asked her to drink too.
Mother said “Drink, son. I’m not thirsty!”.
That was Mother’s Fourth Lie.

5.After the death of my father because of illness,
My poor mother had to play her role as a single parent.
By held on her former job, she had to fund our needs alone.
Our family’s life was more complicated. No days without sufferance.
Seeing our family’s condition that was getting worse,
there was a nice uncle who lived near my house came to help us,
either in a big problem and a small problem.
Our other neighbors who lived next to us saw that our family’s life was so unfortunate,
they often advised my mother to marry again. But mother,
who was stubborn, didn’t care to their advice,
she said “I don’t need love.”
That was Mother’s Fifth Lie.

6.After I had finished my study and then got a job,
It was the time for my old mother to retire.
But she didn’t want to; she was sincere to go to the marketplace every morning,
just to sell some vegetable for fulfilling her needs.
I, who worked in the other city, often sent her some money to help her in fulfilling her needs,
but she was stubborn for not accepting the money.
She even sent the money back to me.
She said “I have enough money.”
That was Mother’s Sixth Lie.

7.After graduated from Bachelor Degree,
I then continued my study to Master Degree.
I took the degree, which was funded by a company through a scholarship program,
from a famous University in America .
I finally worked in the company. Within a quite high salary,
I intended to take my mother to enjoy her life in America .
But my lovely mother didn’t want to bother her son,
she said to me “I’m not used to.”
That was Mother’s Seventh Lie.

8.After entering her old age,
Mother got a flank cancer and had to be hospitalized.
I, who lived in miles away and across the ocean,
directly went home to visit my dearest mother.
She lied down in weakness on her bed after having an operation.
Mother, who looked so old, was staring at me in deep yearn.
She tried to spread her smile on her face;
even it looked so stiff because of the disease she held out.
It was clear enough to see how the disease broke my mother’s body,
thus she looked so weak and thin.
I stared at my mother within tears flowing on my face.
My heart was hurt, so hurt, seeing my mother on that condition.
But mother, with her strength, said “Don’t cry, my dear.
I’m not in pain.”
That was Mother’s Eight Lie.

After saying her eighth lie, she closed her eyes… forever…

"Dear Marlon,"

Hindi ko alam kung saan at paano nya nakuha ang pangalang iyon samantalang bago ako mag-send ng e-mail sa kanya ay tinawagan ko muna s’ya at syempre nagpakilala ako. Pero kahit hindi ko sya tawagan, nasa e-mail ang BUONG-BUO kong pangalan. Anu beh?!

Impernes kay kabayan, nag-sorry sya. Tinawagan nya kasi ako at hinanap si “Marlon.” Natawa talaga ako at itinama ko sya. “Glenn po,” sabi ko. Sorry sya nang sorry.

Hahaha.

Sa lahat ng pagkakataon, sinisikap kong tama ang spelling ng pangalan naming lahat. Ako mismo kasi ay medyo naiirita kapag wrong spelling ang pagkakasulat nila sa pangalan ko at ayokong ganoon din ang maramdaman nila. Hindi naman mahirap isulat ang mga pangalan nila dahil halos ordinaryo lang naman at madali lang ang spelling maliban sa mangilan-ngilan na syempre pinag-aralan ko na nang todo kung paano ang tamang spelling.

Noong elementary, naiintindihan ko rin naman kahit papaano kung bakit nagkakamali ang iba sa spelling ng pangalan ko dahil nga mga bata pa. Pero noong highschool na, parang hindi na katanggap-tanggap na mali pa rin nilang isulat ang pangalan ko. Hindi naman ganoon kahirap at kahaba para magkamali pa sila. Ang tatanda na nila para sa simpleng pangalan ay wrong spelling pa. Ok, accepted ko kung magkulang ng isang “N” pero kapag sinabi ko nang dapat dalawang “N” sana hindi na sya magkamali sa susunod. Ang hindi ko matanggap ay kapag naging double “L” o double “E” at minsan, parehong double pa. Aba naman.

Eto pa ang mas malala. Dahil tila hindi masyadong pinagtutuunan ng pansin ang tamang spelling dito sa bansang ito, mas lalong “nababoy” ang pangalan ko.

Kung noon ganito lang ang kalimitang pagkakasulat nila sa pangalan ko:

-Glen (slightly accepted kaso nickname daw ito ng ate kong Glenda ang pangalan kaya hindi ako to)

-Gleen (hanggang ngayon, ganyan pa rin pag-spell nya sa pangalan ko. May asawa’t anak na mali pa rin)

-Gllen

-Glleenn (parang sumisigaw lang)

-Glleen

Aba naman dito sa Saudi, may tumatawag sa aking Mr. Glue. At dahil lito ang mga ibang lahi kung alin ang first o last name ng mga Pilipino, minsan may nag-a-address pa sa kin ng Mr. Marcado (e ang ganda-ganda pa naman ng apelyido ko nabababoy talaga).

Noong isang linggo lang, hiningi ko sa isang section head ang contact number ng isang tao. Ibibigay daw sa kin ng secretary niyang Pilipino rin. Nang tinawagan ako ng secretary sabi daw ng boss nya (translate ko na lang ha), “Ibigay mo nga kay Queen ang number ni ganito…”

Waaahhhh!!! Bakit ganon?!!! Unfair! Unfair! Naging pangalang reyna pa ako!

At isa pang eto pa. 

Buti na lang walang "Mr."

Nasa e-mail na nga ang BUO kong pangalan, mali pa. Pano na lang kung nilagyan niya ng “Mr.” yon e di lumalabas na isang brand ng sabong panglaba ang pangalan ko?

Parang nang-aasar lang ‘to. ‘Wag nyang ipalusot na dahil nauubos na ang buhok ko. Wala naman siyang clue dun kasi hindi pa kami nagkikita.

FYI: Hindi po ako si Glen, hindi rin Gleen o Gllen at lalong hindi Queen o Clean.

I am Glenn.

Sa gitna ng kanilang pag-uusap ay bigla na lang akong nagmuni-muni ng kung anu-anong bagay.

Kakasalin na sa Linggo ang kuya ko. Kinasal na noong Sabado ang ate kong panganay. Ang ikalawa kong ate ay matagal na ring may asawa. Apat lang kaming magkakapatid.

Huh! Napaisip ako bigla. Ako na lang pala ang walang asawa sa amin!

Wahhh! Wala naman akong naiwan sa ‘Pinas. Parang na-pressure tuloy ako!

Sinong mamahalin ko sa Saudi? Camel?!

Para bang ang nangyari, kung halimbawang galing ka sa isang call center company tapos nag-apply ka sa panibagong call center company, deretsong sabak ka na agad sa pagsagot ng mga tawag. Pwede ba naman yon kung ni background ng bagong company ay hindi ka familiar.

Iyon ang hinihingi ko sa kanila. Kung ayaw nila akong i-train, kahit orientation man lang para magka-idea ako sa overview ng flow ng magiging trabaho ko kasi hanggang ngayon wala pa rin akong idea tungkol dito. Hindi ko pa rin ma-approach ang dapat nagtuturo sa akin. Ang dating naa-aaproach ko ay busy-busy-han na rin. (Hindi sila mga Pinoy. Puro sila mga Indiano.)

Gusto ko nang bumitaw. Gusto ko nang sumuko. Minsan nga tanong ko bakit kailangan pa nilang mag-hire ng isa pang tao kung kaya pala nila ang mga trabaho. Kung alam ko man ang sagot kung bakit ayaw nila akong turuan, tatahimik na muna ako. (Basta hindi sila mga Pinoy. Puro sila Indiano. Hmmm…nakakaamoy ako ng lansa.)

Pero kahapon din, parang na-realize ko na swerte pa rin ako kahit papaano.

Oras na ng uwian namin nang tawagan ko ang isang kasamahan na kapareho ko ng contractor. Bababa na daw siya sabay sabing may iku-kuwento daw siya sa akin. Akala ko tsismis lang. Nauna na akong bumaba at hinintay na lang siya sa sakayan ng service namin. Nakangiti pa siya habang papalapit sa amin.

“Last day ko na ngayon,” sabi niya.

“Nawalan ako ng kasabay kumain tuwing Huwebes. Nawalan ako ng kakwentuhan sa service pabalik ng kampo araw-araw. Pero higit sa lahat ng ito, nawalan na naman ako ng kaibigan.”

Syempre nabigla ako. Oo, under probationary pa rin sya pero as per agreement kasi with the client and our contractor, “at least one month notice must be given prior to the date of release of an employee.” Sa kaso nya, walang ganun-ganun. Ni hindi sya umabot ng isang buwan sa trabaho at ni walang notice na ibinigay. Idinahilan nya na kaya hindi sya nabigyan ng ID at Visitor’s pass lang ang kinukuha nya araw-araw para makapasok ng opisina. Wala rin daw nagtuturo sa kanya. Maghapon lang siyang nakatunganga sa PC nya na walang internet connection. Swerte kung may dyaryong mababasa.

“Baka ako na pala ang sumunod,” sabi ko sa kanya. Hindi raw kasi may ID na ako. Normally kasi kapag under probationary, after 3 months pa pwedeng magpa-ID. Proby pa lang din ako pero first day ko pa lang ay nakakuha na ako ng ID kasi pinag-fill-up na ako ng form. Ako rin ang nag-asikaso pagkatapos. Pati e-mail access, PC log-in ID at lahat-lahat ng iba pang kailangan, ako lang ang nag-asikaso. Nakaramdam ako ng awa sa sarili ko. Buti na lang hindi ako ganon kabaguhan. Pano kung bagong salta lang ako sa Saudi. Paano ko kaya gagawin ang mga ito?

Pero mas malala ang nararamdaman kong awa sa kasamahan ko. Mag-iisang taon halos na rin siya dito pero reliever lang lagi sa mga nagbabakasyon. For permanent na sana ang huling posisyon nya pero tila mas malala pa ang nangyari ngayon.

Kung tutuusin, dati ko pa kakilala ang taong ito kasi kasabay namin sya sa service noong nagre-relieve pa lang sya as secretary sa isang planta. Pero ngayon lang kami halos naging magkakilala nang naging isang opisina na lang ang pinasukan namin. Dahil wala halos Pilipino sa department ko, siya na taga-ibang department ang kasabay ko sa pagkain sa tanghali tuwing Huwebes. Sya rin ang kakwentuhan ko sa service namin papauwi ng kampo araw-araw. Hindi ko man siya maituturing na best friend, at least kaibigan pa rin ang turingan namin.

Pero nga, aalis na rin sya. Ni wala pang isang buwan kaming magkasama. Nakakalungkot dahil hindi pa ako halos nakaka-recover mula noong magpaalam ako sa mga kaibigan ko sa dating kumpanyang pinagtrabahuhan ko na halos isang taon ko ring kasama. Tapos eto na naman ang isang nagpaalam.

Nawalan ako ng kasabay kumain tuwing Huwebes. Nawalan ako ng kakwentuhan sa service pabalik ng kampo araw-araw. Pero higit sa lahat ng ito, nawalan na naman ako ng kaibigan.

Alam kong hindi naman talaga siya nawala. Pero kung saan ka man mapupunta kaibigan, Good luck and God bless always!

Hindi ko alam kung nakailang bote kami ng alak. Ang alam ko lang, tinamaan ako kagabi. Tsk, ganito yata talaga kapag hindi na sanay sa inuman. Noong Pasko pa kasi nang huling nalapatan ng nakalalasing na inumin ang aking bahay-alak. Kinaya ko naman. Nakauwi nang maayos kahit sinasabihan akong doon na lang ako matulog. Naman, e kabilang barracks lang ang room ko e makikitulog pa ba ako?

Hindi po ako yan. Paalala lang. Hehehe.

Hindi ko na rin alam kung anong oras ako nakauwi pero ang nakakainis, bago pa man mag-alarm ang aking cell phone ay nagising na ako. Sayang tuloy ang effort ko sa pagsi-set ng alarm bago pa man magkainuman dahil baka hindi ko na nga iyon magawa kapag nahilo na akong tuluyan.

Itutulog ko na lang sana kanina sa sasakyan. Suplado akong umakyat ng service at umupo muna sa unahan. React tuloy ang araw-araw kong katabi. Ba’t hindi daw ako sa kanya tumabi.”Bukas na lang uli,” sabi ko. Hehehe. Kala mo naman napakaimportante kong tao. Nang maalala kong dala ko pala ang aking mahiwagang digicam na ipinagbabawal sa loob ng industrial city, lumipat ako sa huli para may taguan. Mahirap nang ma-Q&A uli sa checkpoint gaya noong dati.

Pumikit ako para umpisahan ang pag-idlip. Pero dahil sanay nga silang hindi pwedeng hindi ako magsasalita, super kwento ang isa, super sagot naman ako. Tinanggal ko pansamantala ang kunya-kunyarian kong pagiging suplado. OK lang din naman kasi kailangang gising rin ako pagdaan sa checkpoint.

Pero naging suplado uli ako pagkalagpas ng checkpoint. Mabuti naman at hindi na rin nagsasalita ang isa. Hindi naman din nakatulog pero at least nakapahinga kahit konti. Napansin naman nang isa pa na mukhang puyat ako. “Napainom ako kagabi,” sabi ko. Medyo amoy chico nga daw ako. Hala. May amoy pa pala ako. Sa kamamadali ko kasi kanina, hindi na ako nakapagpusit man lang ng pabango. Teka, uunahan ko na kayo, naligo ako! (Defensive?!)

Nag-toothbursh uli ako pagkarating na pagkarating ko sa opisina. Maya-maya’y tinawag ako ng isang Arabo na hindi ko naman amo. May ipinakita sa akin. Huwaw! Ang laki! Ang laki ng maitutulong ng impormasyong iyon para sa kagaya kong baguhan sa trabaho. For future reference ba. Habang kausap ko sya, napansin kong medyo pinisil nya ang ilong nya. Shet na malagkit, medyo may amoy pa rin yata ako. OK lang na amoy yosi (hindi naman ako nagyoyosi) pero amoy alak? Syempre bawal na bawal yon dito. Sana hindi ako kausapin ng boss ko ngayon. Baka isa pang makaamoy sa akin.

Pagkatapos naming mag-usap, tumuloy uli ako sa CR. Inamoy-amoy uli ang sarili. Wala naman akong maamoy. Ewan ko kung anong pumasok sa isip ko’t napagdiskitahan ko ang suot kong polo. Hindi naman bago. Nag-tuck-in ako. Hahaha. Big deal? Malaking oo kasi hindi ako sanay ng naka-tuck-in. Ang tagal kong inayos. Ayos na pero inayos ko uli. Pagbalik ko sa opisina ko, hindi ako kumportable. Balik uli ako at inayos ko uli. Parang tanga lang ako. Pwede ko naman kasing i-untuck kung hindi ako kumportable. Di ba naman? Pero hindi ko inalis ang pagkaka-tuck-in. Baka kasi makatulong para mabawasan ang pagkahalatang may hang-over pa ako.

Sana lang makatulong…Hik!

Isang tagpo kagabi habang bumibiyahe kami pabalik ng kampo ko…

Ako: You know what? I love teaching you.

Korean: I love you, too…

Hahaha. Tatambling sana ako kaso umaandar ang kotse. Pero imperness, ang ibig niyang sabihin, “love” nya rin ako as his teacher. Kasi may pahabol naman sya na, “you’re a good teacher.”

Hmm… delisyoso este malisyoso.